هوایِ امروز هم چون ما سر-در-گم بود! نمی‌دانست آفتابي زرد بتاباند یا برفي سپید ببارد. گویی خود نیز سرگردان مانده بود که زمستان است هنوز یا که بهار سررسیده. و باد؛ چه غوغایي برپا کرده بود! چه سر-و-صدایي! چه سرودي! ساز-اش سایشِ دندان‌هایِ ما بود و درختان شاخه‌ها-شان را به آهنگِ نوای-اش موجوار می‌رقصاندند. جایِ برگ‌ها خالی! که در این بارش و ریزش، رقصان و چرخان، از فراز به فرود آیند و دل‌رُبایی کنند.

گذشته از این‌همه، این هوا مرا به یادِ کاشان-ام انداخت. کاشاني که در بیش‌ترِ روزهایِ زمستان-اش نمی‌‏دانستیم چه بپوشیم. پگاهان از سرما به خود می‌لرزیدیم و نیمروز از شدّتِ آفتاب می‌نالیدیم!

همین…! فقط ببخشایید-ام که حسّ‌ِ شاعرانه ندارم؛ ناگاه گُل کرد، هرچند بدرنگ-و-بو!

   نمی‌دونم ما، دانش‌جوها، چرا أین‌جوری هستیم.

   بۀ پایان ء ترم و گاه ء اِمتحانها کۀ می‌رسیم، فـُرجۀها کۀ آغاز می‌شۀ و بۀ درسها و پرؤژۀهای ء عقب‌موندهْ اْمون کۀ می‌پردازیم، یاد اِمون می‌آد می‌تونستیم در طول ء ترم بیش‌تر بخونیم، کم‌تر بازیگوشی کنیم و، بۀجا اْش، أین روزها رؤ با آسودگی ء بیش‌ترئ سپری کنیم و سراَنجام اَز پس ء اِمتحان بهتر بر بیایم، نمرۀی ء بهتری بگیریم و میانگین ء بالاترئ داشتۀ باشیم.

   بۀ أین چیزها کۀ فکر می‌کنیم، با خؤد اِمون پیمان می‌بندیم کۀ ترم ء بعد، اَز همون آغاز، درسها رؤ با اُستاد پیش ببریم و همهْ رؤ برای ء شب ء اِمتحان نیَـنباریم!! قوْل می‌دیم هر شب، دستءکم چند ساعت مطالعۀ کنیم!

   ولی اَمان اَز وقت‌ئ کۀ همون روزهای ء نخستین ء ترم، مشکل‌ئ برا اْمون پیش بیاد کۀ دیگۀ حوْصلۀی ء درس خوندن نداشتۀ باشیم …! روز-بۀ-روز درسها رؤ عقب می‌اْندازیم و یهؤ وقت‌ئ بۀ خؤد اِمون می‌آیم کۀ چیزئ تا اِمتحانها نموندۀ و همۀی ء درسها روی ء هم اَنباشتۀ شدهْ اْن.

   حالا دیگۀ اَز بی‌اَنگیزگی و بی‌علاقگی ء بعضیها اْمون بگذریم! کۀ اَصلن معلوم نیست واسۀ چی أومدیم دانشگاه. شاید بَرا پیدا کردن ء همسر ء مناسب!!

به بهانه‌یِ روزِ دانش‌جو

در راستایِ دست‌یابی به آرمان‌هایِ اصولیِ انقلابِ ایران و تلاش‌هایِ پی‌گیرِ دولتِ خدمت‌گزار در زمینه‌یِ تحقّقِ دولتِ الکترونیک و فراهم‌آوریِ نظم و امنیتِ اجتماعی، دانشگاهِ تهران مجهّز به سامانه‌یِ الکترونیکیِ ثبتِ خودکارِ ورود و خروجِِ دانشجویان شده است و این‌چنین، حماسه‌یي بزرگ، همچون حماسه‌یِ سومِ تیرماهِ ۸۴ در تاریخِ ملّتِ ایران رقم خورده و جاودانه خاهد ماند!

این تأسیسات که با هدفِ کاهشِ نیرویِ انسانی و هزینه‌ها ایجاد شده، چند سد میلیون تومان هزینه‌یِ پولی در پی داشته و باعثِ افزایشِ نیازِ انتظامات به نیرویِ انسانی تا چند برابر نیز شده است که بر مراحلِ گوناگونِ ورود و خروجِ دانش‌جویان نظارت دارند.

ناگفته نماند در همین روزها – نزدیکِ روزِ دانش‌جو – و هم‌زمان با اعتراضِ دانش‌جویان بر استکبار و خودکامگیِ جهانی(!)، ابزارهایِ حسّگرِ این سامانه‌یِ جامع برداشته شده بود تا از دستِ این قشرِ آشوبگر، دستاویزِ بیگانه، ناآگاهِ فریفته، اخلالگرِ امنیتِ اجتماعی، شَرور، جاسوس و اُوباش دور و در امان بماند!!!

پی‌نوشت‌ها:

- این سامانه‌یِ الکترونیک چنان پیشرفته است که با کارت‌هایِ اَلمثنّا کار نمی‌کند!!

- رهبرِ تاریخ‌سازِ این حماسه در ادامه‌یِ این راهِ انقلاب‌آفرین جامه‌هایي همسانه (یونیفرم) نیز برایِ دانشجویانِ دانشگاهِ تهران پیشنهاد کرده است – البتّه خاک‌سپاریِ پیکرهایِ – به اصطلاح – شهیدانِ گم‌نامِ جنگِ ۸-ساله در دانشگاه را فعلن نادیده می‌گیریم!

استادي داریم، جوان، مجرّد، سوسول، تازه-از-فرنگ-برگشته، درس‌خانده، باسواد، مهربان، دوستِ دانش‌جو، ... . مکانیکِ شاره‌ها درس می‌دهد. دوست-اش داریم، تنها نه به این دلیل که حضور-غیاب نمی‌کند! اصلن کی گفته دوست داشتن نیاز به دلیل دارد؟!!!

امروز سخني گفت، نمی‌دانم سیاسی بود یا فرهنگی یا اخلاقی! گفت «در روشِ اُیلری در بررسیِ شاره‌ها گوشه-کناري می‌نشینیم و شاره را نظاره‌گر می‌شویم»؛ آن‌گاه برایِ نمونه‌ گفت «مثلن شاره‌یِ این دانشگاه شما دانش‌جویان اید و ناظران، کارمندانِ دانشکده اند که آمد-و-شد-اِتان را در گذرِ سال‌هایِ دراز می‌بینند ولی سراَنجام شما اید که سرنوشتِ جامعه را رقم می‌زنید!» از بس فروتن است گفت «حتّا ما اُستادان هم اعتباري برایِ دانشگاه نمی‌آوریم و تلاشِ شما'ست که آبرویِ دانشگاه را می‌خرد». ناگهان واردِ مسائلِ کلانِ ملّی-منطقه‌یی-فرامنطقه‌یی-جهانی شد و گفت «کشور-اِمان را ببینید؛ عیب و کاستی از شاره‌یِ درونِ آن است و گر نه این کشور و مرز-و-بوم همان است که از دیرباز بوده!»

پی‌نوشت‌ها:

- سبکِ نوِ این نوشتار اثرِ وب‌نوشتِ دوشیزه زورو'ست که همین چند دقیقه پیش خاندم-اش؛ ولی خوش‌بختانه نتوانست بر کاربردِ واژگانِ ویژه‌یِ خود-اَم اثر بگذارد!

- عینِ سخنانِ استاد را بازگو نکردم، کوشیدم در قالبِ واژگان و سبکِ نوشتاریِ خود-ام مفهوم را انتقال دهم.

ـ اگر توانسته ام مفهوم را انتقال دهم، حتمن در دیدگاه‌های-اِتان یادآور شوید تا «حبابوار براندازم از نشاط کلاه»!

یاد-اش به خیر آن روزها که می‌دیدم مادر-ام نقشِ گـُلي از تویِ دفتري رویِ پارچه‌یي می‌دوزد و برایِ الگوسازی-اش دفتر و کاغذِ الگو را رویِ میزي ویژه‌یِ این کار می‌گذارد، چراغِ نهاده‌شده در زیرِ میز را روشن می‌کند و سرگرمِ کشیدن از رویِ نقشِ درونِ دفتر می‌شود! یاد-اش به خیر! یاد-اش به خیر آن روزها که گل‌دوزی می‌کردیم!!! هنري بود که دوست-اش می‌داشتیم، ولی به جُرمِ پسر بودن فراموش-اش کردیم.

آن‌چه مرا به یادِ آن روزگار انداخت، کاري بود که امشب کردیم. تمریني داشتیم همراه با رسم! در واقع، رسم همان روشِ حلّ بود. تمرینِ حل‌شده را از دیگران گرفتیم، زیرِ برگه‌یِ خود-اِمان گذاشتیم و از رویِ تمرینِ حلّ‌شده کشیدیم. گاهي هم اگر مشکلي داشتیم، هر دو برگه را بالا برده از نورِ چراغ بهره می‌بردیم.

پرگار و خطّ‌کش تنها ابزارهایي بودند که نیاز داشتیم، نه فکر و اندیشه!

   در این چهارده سالي که سرگرمِ دانش‌اندوزی بوده و هستم، هیچ‌گاه تاکنون به این اندازه احساسِ گیجی و نفهمی نکرده بودم!

   امروز سرِ کل‍اسِ دینامیکِ ماشین (بررسیِ حرکتِ ساز-و-کارهایِ مکانیکی که در دستگاهها و فرایندهایِ گوناگون به کار می‌روند) نشسته بودم، سراپاگوش! ولی هرچه استاد بیش‌تر توضیح می‌داد و من بیش‌تر فکر می‌کردم، کم‌تر می‌فهمیدم. از آغاز تا پایانِ کلاس در تخته فرورفته بودم و می‌اندیشیدم ولی هرچه بیش‌تر می‌گذشت، سردرگم‌تر می‌شدم؛ گیج و سرگردان دستِ استاد را پی می‌گرفتم و واژه-واژه‌یِ سخنان‌اش را وارسی می‌کردم؛ ولی به گندابي می‌ماند که هرچه بیش‌تر دست-و-پا می‌زدم، بیش‌تر فرو می‌رفتم!

   امروز برایِ نخستین بار حسّ کردم از گرایشِ جامدات بد-ام می‌آید ولی مطمئنّ نیستم از سیّالات خوش‌ام بیاید؛ همین مسئله کمي نگران‌ام کرد.

   نکند راه را اشتباه آمده باشم؟!