گاه ای فکر می‌کنم همه‌یِ آدم‌کش‌هایِ حرفه‌یی از همین کشتنِ یک پشه آغاز کرده اند.

یک چنین آدمِ دل‌نازک ای ام!

پی‌نوشت: تازگیها از این که نیم ای از وب‌نامه ام به حروفِ فارسی'ست، احساسِ بد ای دارم! بیش‌ترین مشکل ام با راست‌به‌چپ‌بودنِ آن است.

Gâh i fekr mi konam hame ye âdamkoŝhâ ye herfei az hamin koŝtan e yek paŝe âĝâz karde and.

Yek conin âdam e delnâzok i y-am!

Peyneveŝt: Tâzegihâ az in ke nim i az vebnâme am be horuf e fârsi'st, ehsâs e bad i dâram! Biŝtarin moŝkel am bâ râstbecap-budan e ân ast.

یک ای از بزرگ‌ترین مشکلاتِ زندگیِ من این بود، که یه نفر نبود وقت ای از علاقه‌ها'م حرف می‌زنم، تو ذوق ام نزنه، بل که تشویق ام کنه.

وقت ای گفتم رشته‌ی زبان بخونم، گفتن همین‌جوری تو کلاسایِ بیرون هم می‌شه یاد گرفت؛ گفتم رشته‌ی کامپیوتر، گفتن خود ات هم می‌تونی یاد بگیری؛ گفتم زبانِ فارسی چه درسِ قشنگ ای اه، گفتن اوق، اَه اَه؛ گفتم ارشدِ زبان‌شناسی، گفتن به چه درد ای می‌خوره؛ گفتم راننده بشم، سکوت ای کردن از صد تا فحش بدتر؛ گفتم ترجمه، گفتن پول ای نمی‌دن به'ت؛ گفتم فرهنگستان، ریشخندیدن؛ …

Yek i az bozorgtarin moŝkelât e zendegi ye man in bud, ke ye' nafar na bud vaqt i az alâqehâ'm harf mi zanam, tu zowq am na zane, bal ke taŝviq am kone.

Vaqt i goftam reŝte ye zabân be xunam, goftan haminjuri tu kelâsâ ye birun ham mi ŝe yâd gereft; goftam reŝte ye kâmpiyuter, goftan xod et ham mi tuni yâd be giri; goftam Zabân e Fârsi ce dars e qaŝangi y-e', goftan ah ah; goftam arŝad e zabânŝenâsi, goftan be ce dard i mi xore; goftam rânande be ŝam, sokut i kardan az sad tâ fohŝ badtar; goftam tarjome, goftan pul i ne mi dan be't; goftam Farhangestân, riŝxandidan; …

Hâlâ man munda'm o alâqehâ i ke dige nist!

هر سال این روزها، چنان به نوشتن اشتیاق دارم، که دستِ‌کم یک وب‌نامه‌یِ تازه می‌سازم برایِ نوشتن در باره‌یِ موضوع ای تازه! امسال، امّا، حتّا برایِ نوشتنِ همین چند سطر هم با خود ام کلنجار می‌روم!

Har sâl in ruzhâ, conân be neveŝtan eŝtiyâq dâram, ke dastekam yek vebnâme ye tâze mi sâzam barâ ye neveŝtan dar bâre ye mowzuë i tâze! Emsâl, ammâ, hattâ barâ ye neveŝtan e hamin cand satr ham bâ xod am kalanjâr mi ravam!

کی می‌آیی؟

دیرگاهي'ست باهم سکوت نکرده ایم

چشمان امان ساعت‌ها حرف دارند

Key mi âi?

Dirgâh i’st bâham sokut na karde im

Ceŝmân emân sâathâ harf dârand

نمی‌دانم از کدام بگویم: موزیکي که روح ام را می‌نوازد، یا دستي که گونه‌های ام را.
به هر سو که سرگردان ام، چیزي نمی‌بینم. بیابان شن‌های اش را از من دریغ کرده، آسمان سایه اش را. نه آرامشِ دستان ات را حس می‌کنم، نه نوازشِ موزیک را. گنگ و گیج، میانِ هیچِ مبهم ایستاده ام، تنها. ترسیده ام. چشمان ام را که می‌بندم، بیدار می‌شوم. تو همچنان هستی، با گرمیِ دست ات رویِ گونه ام، و زنگِ صدای ات در گوش. ناگهان، سکوت….
چشمان ام را که باز می‌کنم، تنها'م؛ با اشک‌هایي از گونه‌ها سرازیر و موزیکي، که تمام شده.

Ne mi dânam az kodâm be guyam: muzik i ke ruh am râ mi navâzad, yâ dast i ke gunehâ y-am râ.
Be har su ke sargardân am, ciz i ne mi binam. Biyâbân ŝenhâ y-aŝ râ az man dariĝ karde, âsmân sâye aŝ râ. Na ârâmeŝ e dastân at râ hes mi konam, na navâzeŝ e muzik râ. Gong o gij, miyân e hic e mobham istâde am, tanhâ. Tarside am. Ceŝmân am râ ke mi bandam, bidâr mi ŝavam. To hamconân hasti, bâ garmi ye dast at ru ye gune am, vo zang e sedâ y-at dar guŝ. Nâgahân, sokut….
Ceŝmân am râ ke bâz mi konam, tanhâ'm; bâ aŝkhâ i az gunehâ sarâzir o muzik i, ke tamâm ŝode.

تن ات، و هر چه دارد ز'آنِ تو
خود ات، و هر چه داری ز'آنِ من
نیست می‌شوم، آن گاه

تن ات را نمی‌خاستم
امّا چه کنم؟
بخشي از تو بود

دستان ام را بگیر
بچرخ و بگردان ام
پایان ام ای تو

Tan at, vo har ce dârad z'ân e to
Xod at, vo har ce dâri z'ân e man
Nist mi ŝavam, ân gâh

Tan at râ ne mi xâstam
Ammâ ce konam?
Baxŝ i az to bud

Dastân am râ be gir
Be carx o be gardân am
Pâyân am i to

دست‌های ام را چه کار کنم،

وقتي با تو حرف می‌زنم،

دست‌های ات را چه می‌کنی؟

Dasthâ y-am râ ce kâr konam,

Vaqt i bâ to harf mi zanam,

Dasthâ y-at râ ce mi koni?

من و تو باهم ایم. یاد ام نیست کسِ دیگري هم بود یا نه. لابد مهم نبوده اند، که یاد ام نیست! کابینت را که باز می‌کنی، ناگهان می‌بینیم اش. انگار تو نمی‌ترسی. امّا من حسابی ترسیده ام. فاصله ام را با آن حفظ می‌کنم. امّا نگرانِ تو نیستم؛ تو که نزدیک ای.

یکي هم بیرون است، گوشه‌یِ اتاق! این یکي هم به تو نزدیک‌تر است. این بار احساس می‌کنم اگر با آن‌ها کاري نداشته باشیم، کاري با ما نخاهند داشت. همیشه در باره‌یِ حیوانات همین احساس را داشته ام؛ کاش می‌فهمیدند!

یکي'شان را می‌گیری تا بیرون کنی! نمی‌کشی'شان، فقط بیرون اشان کنی؛ چه دوستانه! تا می‌گیری'ش، گویی طول اش چند برابر می‌شود. گردن اش در دستِ تو'ست، امّا همه‌یِ بدن اش زیرِ پاهایِ من لوله شده… . در چشم‌برهم‌زدني، از دست ات رها می‌شود و به من حمله می‌کند. می‌بینم که دست ام را گاز گرفته. خدا را شکر که فقط «می‌بینم»!

Man o to bâham im. Yâd am nist, kas e digar i ham bud, yâ na. Lâbod mohemm na bude and, ke yâd am nist! Kâbinet râ ke bâz mi koni, nâgahân mi binim aŝ. Engâr to ne mi tarsi. Ammâ man hesâbi tarside am. Fâsele am râ bâ ân hefz mi konam. Ammâ negarân e to nistam; to ke nazdik i.

Yek i ham birun ast, guŝe ye otâq! In yeki ham be to nazdiktar ast. In bâr ehsâs mi konam, agar bâ ânhâ kâr i na dâŝte bâŝim, kâr i bâ mâ na xâhand dâŝt. Hamiŝe dar bâre ye heyvânât hamin ehsâs râ dâŝte am; kâŝ mi fahmidand!

Yek i’ŝân râ mi giri tâ birun koni. Ne mi koŝi’ŝân, faqat birun eŝân koni; ce dustâne! Tâ mi giri’ŝ, gui tul aŝ cand barâbar mi ŝavad. Gardan aŝ dar dast e to’st, ammâ hame ye badan aŝ zir e pâhâ ye man lule ŝode… . Dar ceŝmbarhamzadan i, az dast at rahâ mi ŝavad o, be man hamle mi konad. Mi binam ke dast am râ gâz gerefte. Xodâ râ ŝokr, ke faqat “mi binam”!

− نوک داری؟

+ نه، مگه پرنده'م؟

− منظور ام مداد اه.

+ دارم، و لی خود ام کار اش دارم.

− نوک اش رو چی؟

+ آخه بدونِ نوک که نمی‌شه با'ش نوشت!

− ای خدا! هیچ چی اضافی نداری؟

+ چرا؛ خودکار دارم. چه‌رنگی می‌خای؟

− اوف…! همون خودکارِ آبی'ت رو بده.

+ آبی ندارم.

− پس چه‌رنگی داری؟

+ فقط قرمز و مشکی.

− باشه، فرقي نداره. مشکی رو بده.

+ پس چرا اوّل گفتی نوک می‌خام؟

− مگه داری؟!

* این مفهوم را شاید برخي به نامِ «اُتیسم» بشناسند.

− Nok dâri?

+ Na, mage paranda’m?!

− Manzur am medâd e.

+ Dâram, va li xod am kâr eŝ dâram.

− Nok eŝ ro ci?

+ Âxe bedun e nok ke ne mi ŝe bâ’ŝ neveŝt!

− Ey xodâ! Hic ci ezâfi na dâri?

+ Cerâ; xodkâr dâram.Cerangi mi xây?

− Uff…! Hamun xodkâr e âbi’t ro be de.

+ Âbi na dâram.

− Pas cerangi dâri?

+ Faqat qermez o meŝki.

− Bâŝe, farq i na dâre. Meŝki ro be de.

+ Pas cerâ avval gofti nok mi xâm?

− Mage dâri?!

* In mafhum râ ŝâyad, barx i, be nâm e “otism” be’ŝnâsand.

دخترک راهِ مدرسه تا خانه را دوان-دوان آمد. در جهان نمی‌گنجید، از شادی. [شاد و خندان؛ نیش اش باز؛ حتّا دندان‌هایِ آسیای اش هم پیدا؛ پرأنرژی]: ببین بابا، امروز «آ» گرفتم.

پدر [کمي شگفت‌زده]: یعنی چی؟

- [آسیاها ناپیدا؛ مشت‌ها گره‌کرده؛ صدایِ فرازگرا از شدّتِ شور و هیجان]: یعنی بهترین، یعنی بالاترین، یعنی صدآفرین، یعنی همه‌چی.

+ [چشم‌ها گرد، سر-خاران]: نمی‌فهمم، این چه جور نمره‌یي اه؟

- [همچنان شاد؛ و لی از پرسش‌هایِ پدر گیج؛ درمانده از فهمِ سخنانِ پدر]: «آ» یعنی بهتر از «ت»، «پ» و حتّا «ب». بهتر از «آ» نداریم.

+ [دست-به-سینه؛ تازه-فهمیده]: پس یعنی نمره'ت ۲۰-۱۵ اه؛ مسخره'ست!

- [همچون یک «؟» در انتظارِ توضیحِ بیش‌تر از پدر]: … .

+ [عادی، عادیِ معمولی]: نمره'ت می‌تونه از ۱۵ تا ۲۰ تغییر کنه؛ ۱۵ کجا، ۲۰ کجا! هیچ معنیي نمی‌ده. ناامیدکننده'ست.

- [لب‌خندِ خشکیده بر لب؛ ذوقِ کورشده در دل؛ نورِ سرد در چشم؛ سر-جنبان، با لحني آرام]: ناامیدکننده'ست.

پدر و دختر، هردو هم‌زبان، ناهم‌دل.

Doxtarak râh e madrase tâ xâne râ davândavân âmad. Dar jahân ne mi gonjid, az ŝâdi. [Ŝâd o xandân; niŝ aŝ bâz; hattâ dandânhâ ye âsiyâ y-aŝ ham peydâ; porénerĵi]: be bin bâbâ, emruz A gereftam.

Pedar [kam i ŝegeftzade]: Yaëni ci?

− [Âsiyâhâ nâpeydâ; moŝthâ gerehkarde; sedâ ye farâzgerâ az ŝeddat e ŝur o hayajân]: Yaëni behtarin, yaëni bâlâtarin, yaëni sadâfarin, yaëni hame ci.

+ [Ceŝmhâ gerd, sarxârân]: Ne mi fahmam, in ce jur nomre i y-e'?

− [Hamconân ŝâd; va li az porseŝhâ ye pedar gij; darmânde az fahm e soxânân e pedar]: A yaëni behtar az D, C va hattâ B. Behtar az A na dârim.

+ [Dast-be-sine; tâze-fahmide]: pas yaëni nomra't 15-20 e'; masxara'st!

− [Hamcon yek "?" dar entezâr e towzih e biŝtar, az pedar]: ….

+ [Âdi, âdi ye maëmuli]: Nomra't mi tune az 15 tâ 20 taĝyir kone; 15 kojâ, 20 kojâ! Hic maëni i ne mi de. Nâomidkonanda'st.

− [Labxand e xoŝkide bar lab; zowq e kurŝode dar del; nur e sard dar ceŝm; sarjonbân, bâ lahn i ârâm]: Nâomidkonanda'st.

Pedar o doxtar, har do hamzabân, nâhamdel.