من و تو باهم ایم. یاد ام نیست کسِ دیگري هم بود یا نه. لابد مهم نبوده اند، که یاد ام نیست! کابینت را که باز می‌کنی، ناگهان می‌بینیم اش. انگار تو نمی‌ترسی. امّا من حسابی ترسیده ام. فاصله ام را با آن حفظ می‌کنم. امّا نگرانِ تو نیستم؛ تو که نزدیک ای.

یکي هم بیرون است، گوشه‌یِ اتاق! این یکي هم به تو نزدیک‌تر است. این بار احساس می‌کنم اگر با آن‌ها کاري نداشته باشیم، کاري با ما نخاهند داشت. همیشه در باره‌یِ حیوانات همین احساس را داشته ام؛ کاش می‌فهمیدند!

یکي'شان را می‌گیری تا بیرون کنی! نمی‌کشی'شان، فقط بیرون اشان کنی؛ چه دوستانه! تا می‌گیری'ش، گویی طول اش چند برابر می‌شود. گردن اش در دستِ تو'ست، امّا همه‌یِ بدن اش زیرِ پاهایِ من لوله شده… . در چشم‌برهم‌زدني، از دست ات رها می‌شود و به من حمله می‌کند. می‌بینم که دست ام را گاز گرفته. خدا را شکر که فقط «می‌بینم»!

Man o to bâham im. Yâd am nist, kas e digar i ham bud, yâ na. Lâbod mohemm na bude and, ke yâd am nist! Kâbinet râ ke bâz mi koni, nâgahân mi binim aŝ. Engâr to ne mi tarsi. Ammâ man hesâbi tarside am. Fâsele am râ bâ ân hefz mi konam. Ammâ negarân e to nistam; to ke nazdik i.

Yek i ham birun ast, guŝe ye otâq! In yeki ham be to nazdiktar ast. In bâr ehsâs mi konam, agar bâ ânhâ kâr i na dâŝte bâŝim, kâr i bâ mâ na xâhand dâŝt. Hamiŝe dar bâre ye heyvânât hamin ehsâs râ dâŝte am; kâŝ mi fahmidand!

Yek i’ŝân râ mi giri tâ birun koni. Ne mi koŝi’ŝân, faqat birun eŝân koni; ce dustâne! Tâ mi giri’ŝ, gui tul aŝ cand barâbar mi ŝavad. Gardan aŝ dar dast e to’st, ammâ hame ye badan aŝ zir e pâhâ ye man lule ŝode… . Dar ceŝmbarhamzadan i, az dast at rahâ mi ŝavad o, be man hamle mi konad. Mi binam ke dast am râ gâz gerefte. Xodâ râ ŝokr, ke faqat “mi binam”!