کلاسِ پنجم بودم؛ آموزگار ام برا یِ من ۆ یک ای از دوستان در مدرسه کلاس ِ خصوصی گذاشته بود، تا برا یِ آزمون ِ ورودی یِ سمپاد آماده شویم. تابستان بود ۆ، از بچّه‌ها تنها ما دۆ نفر در مدرسه بودیم.

در راه ِ بازگشت به خانه هم، با هم بودیم؛ نیم ای از مسیر امان یکی بود. صحبت می کردیم. فراموش نه می کنم، آقا یِ پکوک، یک روز که دختر اش هم آمده بود مدرسه و، در بازگشت همراه ِ ما بود، رو به ما گفت: «نصیحت ای به'تون می کنم، همیشه تو ذهن اتون باشه…»، و ما مشتاق ِ شنیدن، «…هیچ وقت تو یِ زندگی تعصّب نه داشته باشین.»

من نه آن روز، و نه چند سال بعد، نه فهمیدم تعصّب یعنی چه؛ امّا پند ِ آموزگار هماره آویزه یِ گوش ام بوده ۆ هست.

Kelâs e panjom budam; âmuzgâr am barâ ye man o yek i az dustan dar madrese kelâs e xosusi gozâŝte bud, tâ barâ ye âzmun e vorudi ye SMPED âmâde ŝavim. Tâbestân bud o, az baccehâ tanhâ mâ do nafar dar madrese budim.

Dar râh e bâzgaŝt be xâne ham, bâ ham budim; nim i az masir emân yeki bud. Sohbat mi kardim. Farâmuŝ ne mi konam, Âqâ ye Pakuk, yek ruz ke doxtar aŝ ham âmade bud madrese vo, dar bâzgaŝt hamrâh e mâ bud, ru be mâ goft: “Nasihat i be’tun mi konam, hamiŝe tu zehn etun bâŝe…”, va mâ moŝtâq e ŝenidan, “…hic vaqt tu ye zendegi taassob na dâŝte bâŝin.”

Man na ân ruz, va na cand sâl baëd, na fahmidam taassob yaëni ce; ammâ pand e âmuzgâr hamâre âvize ye guŝ am bud o hast.