− نوک داری؟

+ نه، مگه پرنده'م؟

− منظور ام مداد اه.

+ دارم، و لی خود ام کار اش دارم.

− نوک اش رو چی؟

+ آخه بدونِ نوک که نمی‌شه با'ش نوشت!

− ای خدا! هیچ چی اضافی نداری؟

+ چرا؛ خودکار دارم. چه‌رنگی می‌خای؟

− اوف…! همون خودکارِ آبی'ت رو بده.

+ آبی ندارم.

− پس چه‌رنگی داری؟

+ فقط قرمز و مشکی.

− باشه، فرقي نداره. مشکی رو بده.

+ پس چرا اوّل گفتی نوک می‌خام؟

− مگه داری؟!

* این مفهوم را شاید برخي به نامِ «اُتیسم» بشناسند.

− Nok dâri?

+ Na, mage paranda’m?!

− Manzur am medâd e.

+ Dâram, va li xod am kâr eŝ dâram.

− Nok eŝ ro ci?

+ Âxe bedun e nok ke ne mi ŝe bâ’ŝ neveŝt!

− Ey xodâ! Hic ci ezâfi na dâri?

+ Cerâ; xodkâr dâram.Cerangi mi xây?

− Uff…! Hamun xodkâr e âbi’t ro be de.

+ Âbi na dâram.

− Pas cerangi dâri?

+ Faqat qermez o meŝki.

− Bâŝe, farq i na dâre. Meŝki ro be de.

+ Pas cerâ avval gofti nok mi xâm?

− Mage dâri?!

* In mafhum râ ŝâyad, barx i, be nâm e “otism” be’ŝnâsand.