نخستین مشکلِ من با خطّ‌ِ فارسی به ۱۰-۱۲ سال پیش باز می‌گردد؛ که اوّلِ راهنمایی بودم و عضوِ شورایِ مدرسه. قرار بود برنامه‌یي پربار برایِ صبحگاه آماده کنیم. من هم، بی‌خبر از تاریخِ اروپا، باید متني را می‌خاندم که یکي از بچّه‌ها آماده کرده و همان روز صبح به من رسانده بود.

خلاصه، واکنشِ بچّه‌هایِ باسواد و کتاب‌خان، هنگامي که گفتم «قرونِ وَسَطی»، جالب بود.

همان هنگام این پرسش در ذهن ام پدیدار شد که چرا باید «وسطا» را با املایي چنین نامربوط بنویسیم.

Noxostin moŝkel e man bâ xatt e Fârsi be 10-12 sâl piŝ bâz mi gardad; ke avval e râhnemâi budam o ozv e ŝowrâ ye madrese. Qarâr bud barnâme i porbâr barâ ye sobhgâh âmâde konim. Man ham, bixabar az târix e Orupâ, bâyad matn i râ mi xândam ke yek i az baccehâ âmâde karde, va hamân ruz sobh, be man rasânde bud.

Xolâse, vâkoneŝ e baccehâ ye bâsavâd o ketâbxân, hangâm i ke قرونِ وسطی râ “qorun e vasati” xândam, jâleb bud!

Hamân hangâm, in porseŝ dar zehn am padidâr ŝod, ke cerâ bâyad وسطا (vostâ) râ bâ emlâ i conin nâmarbut be nevisim.