اگر در کارگروهِ شیمیِ گروهِ واژه‌سازیِ فرهنگستان بودم، پیشنهاد می‌کردم، که در ترجمه‌یِ نامِ ترکیب‌هایِ شیمیایی، عددها ترجمه شوند؛ زیرا هم نام‌ها ساده‌تر و آسان‌فهم‌تر می‌شوند، هم از فراگرفتنِ نظامِ شمارشیِ یونانی بی‌نیاز می‌شویم. برایِ مثال:

CO: کربن-تک‌اکسید (یا تک‌اکسیدِ-کربن)؛
CO₂: کربن-دواُکسید؛
UCl₄: اورانیم-چهارکلرید؛
C₂H₂Cl₃: سه‌کلرواتان.

در این صورت، شاید حتّا بهتر باشد، آلکان‌ها، آلکن‌ها و دیگر ترکیب‌هایِ هیدروکربنی هم با عددهایِ فارسی نام‌گذاری شوند! که به این سادگی نیست. برایِ شروع، می‌توان به ترکیب ای از عدد و نوعِ ترکیب اندیشید؛ برایِ مثال، «دوآلکان» برایِ هیدروکربنِ اشباعِ دوکربنه (C₂H₆).

این شیوه‌یِ نام‌گذاری را، بی هیچ محدودیّت ای، می‌توان برایِ زنجیره‌هایِ درازتر نیز پی گرفت.

پی‌نوشت: از آن‌جا که، در نگارشِ عددها در ترانویسی، ویرگول برایِ ممیّز به کار می‌رود، کاربردِ نقطه در نوشتنِ نامِ ترکیب‌هایِ شیمیایی بهتر است: ‎1.1.1-sekoloro-doâlkân (این سه یک نشان می‌دهد، که سه اتمِ کلر به نخستین کربنِ اتان متّصل اند).

Agar dar kârgoruh e ŝimi ye goruh e vâĵesâzi ye Farhangestân budam, piŝnehâd mi kardam, ke dar tarjome ye nâm e tarkibhâ ye ŝimiyâi, adadhâ tarjome ŝavand; zirâ ham nâmhâ sâdetar o âsânfahmtar mi ŝavand, ham az farâgereftan e nezâm e ŝomâreŝi ye Yunâni biniyâz mi ŝavim. Barâ ye mesâl:

CO: karbon-takoksid (yâ takoksid-e-karbon);
CO₂: karbon-dooksid;
UCl₄: urâniyom-cârkolorid;
C₂H₂Cl₃: sekoloroetân.

Dar in surat, ŝâyad hattâ behtar bâŝad, âlkânhâ, âlkenhâ vo digar tarkibhâ ye hidrokarboni ham bâ adadhâ ye Fârsi nâmgozâri ŝavand! Ke be in sâdegi nist. Barâ ye ŝoruɛ, mi tavân be tarkib i az adad o nowɛ e tarkib andiŝid; barâ ye mesâl, "doâlkân" barâ ye hidrokarbon e eŝbâɛ e dokarbone (C₂H₆).

In ŝive ye nâmgozâri râ, bi hic mahdudiyyat i, mi tavân barâ ye zanjirehâ ye derâztar niz pey gereft.

Peyneveŝt: Az ânjâ ke, dar negâreŝ e adadhâ dar tarânevisi, virgul barâ ye momayyez be kâr mi ravad, kârbord e noqte dar neveŝtan e nâm e tarkibhâ ye ŝimiyâi behtar ast: 1.1.1-sekoloro-doâlkân (in se yek neŝân mi dehad, ke se atom e kolor be noxostin karbon e etân mottasel and).

در بحثِ نگارشِ عددها در ترانویسی (به رقم) دو نشانه‌یِ مهم نیاز است: ممیّز (جداکننده‌یِ اعشار)، و جداکننده‌یِ هزارها.

ما اغلب، با عددهایِ لاتینی، نقطه (.) را برایِ ممیّز، و ویرگول (,) را برایِ جداکننده‌یِ هزارها به کار می‌بریم. امّا در برخي زبان‌ها، درست عکسِ این است! بحث بر سرِ برتریِ کاربردِ نقطه یا ویرگول برایِ ممیّز بسیار است؛^۱ امّا این رویکردِ دوگانه، گاهي باعثِ سردرگمیِ خاننده می‌شود.

برایِ رهایی از این جنجال‌ها و سردرگمی‌ها، پیشنهادِ من، کاربردِ نشانه‌یِ سومي، برایِ جداکننده‌یِ هزارها'ست. البتّه، برخي، با همین هدف، از فاصله‌یِ نشکن^۲ بهره می‌برند؛ امّا این نویسه کاربردِ دیگري دارد، و مهم‌تر از آن، در نوشتن با دست نمودِ آشکاري ندارد.

Dar bahs e negâreŝ e adadhâ dar tarânevisi (be raqam) do neŝâne ye mohem niyâz ast: momayyez (jodâkonande ye aɛŝâr), va jodâkonande ye hezârhâ.

Mâ âĝlab, bâ adadhâ ye Lâtini, noqte (.) râ barâ ye momayyez, va virgul (,) râ barâ ye jodâkonande ye hezârhâ be kâr mi barim. Ammâ dar barx i zabânhâ, dorost aks e in ast! Bahs bar sar e bartari ye kârbord e noqte yâ virgul barâ ye momayyez besiyâr ast;¹ ammâ in ruykard e dogâne, gâh i bâes e sardargomi ye xânande mi ŝavad.

Barâ ye rahâi az in janjâlhâ vo sardargomihâ, piŝnehâd e man, kârbord e neŝâne ye sevom i, barâ ye jodâkonande ye hezârhâ'st. Albatte, barx i, bâ hamin hadaf, az fâsele ye naŝkan² bahre mi barand; ammâ in nevise kârbord e digar i dârad, va mohemtar az ân, dar neveŝtan bâ dast nemud e âŝkâr i na dârad.