نــیمه‌شب آواره و بـــی‌حسّ-و-حــال  /  در ســـر-ام سـودایِ جــامي بـی‌زوال

پرسـه‌یي  آغاز  کردیم  در  خیــال  /  دل  بـه  یــاد  آورد  ایّــــامِ وصــــال

از جــدایی یک-دو ســــالي می‌گذشت  /  یک-دو سال از عُمر رفت و بــرنگشت

دل  بـه  یــــاد  آورد  اوّل بــــــار  را  /  خــاطـــراتِ     اوّلیــن    دیـــدار    را

آن  نظـربــازی  و  آن  اَســـرار  را  /  آن  دو  چـشـــمِ مسـتِ آهــــووار  را

همچـو رازي مبهم و سربستـــه بــود  /  چون مـن از تــکرار، او هم خسته بود

آمــد و هــم‌آشیـــان شــد بـــا مــن او  /  هم‌نشـیـــن و هم‌زبـــان شـد بــا مـن او

خسته‌جان بودم که جان شد با من او  /  نــاتوان بــود و تــوان شــد بـــا مـن او

دامن -اش  شـــد  خابـگــاهِ خستـگی  /  ایــن‌چنــیــن   آغاز   شــد   دل‌بستـگی

وای از آن شب‌زنـــده‌داری تـــا سَحَر  /  وای از آن عُمري که با او شد به سـر

مستِ  او  بـــودم  ز  دنیــا  بی‌خبـــر  /  دم-به-دم  این  عشق  می‌شـد  بـیش‌تر

آمـد  و  در  خلوت-ام  دمسـاز  شــد  /  گفت-و-گوهــا  بینِ    ما  آغاز  شـــد:

گفتـم-اش «در عشق پا-بر-جــا'ست دل  /  گر  گــشایی  چشمِ  دل،  زیبـــا'ست  دل

گر تـــو زورقبان شَوی، دریـــا'ست دل  /  بـــی‌تـو   شـــــامِ   بی‌فــــــردا'ست    دل

دل ز عشــقِ رویِ تـــــو حیــران شــده  /  در پــیِ عشقِ تـــو ســرگردان شــــده»

گفت «در عشق-ات وفـــادار-ام بـــدان  /  من تــو را بـس دوست می‌دارم، بـــدان

شوقِ وصــل-ات را به ســـر دارم، بدان  /  چـون تـــو ای مخمـور، خمّـــار-ام بـــدان

بـا تـو شـــادی می‌شود غم‌هـــایِ مــن  /  بـا  تـو  زیبــا  می‌شود  فـــردایِ مــن»

گفتم-اش «عشق-ات به دل افزون شده  /  دل  ز  جـــادویِ رُخ-ات  افســون  شــده

جز تو هــر یــادي به دل مـدفون شـده  /  عــالَم از زیبـایی-ات مجنـــون شـــده»

بــر لب-ام بــگذاشت لب، یعـنی خـموش  /  طعمِ بوســــه از سر-ام بُرد عقل-و-هوش

در ســر-ام جــز عشقِ او ســودا نــبود  /  بهـــرِ کَس جــز او در ایــن دل جـــا نبود

دیــده  جـــز  بر  رویِ او  بینـا  نـــبود  /  همچو عشقِ مـن هــیچ گل زیبــا نــبود

خوبـیِ او  شُــهــره‌یِ آفـاق  بـــود  /  در  نجابت،  در  نکویی،  تـاق  بود

***** ***** ***** ***** ***** *****

روزگار  امّا  وفا  با  ما  نـداشت  /  طــاقتِ  خوش‌بخـتیِ ما  را  نـداشت

پیشِ پایِ عـشقِ ما سنگي گذاشت  /  بـی‌گمان از مرگِ ما پـــروا نــداشت

آخــر این قصّــه هجران بــود و بــس  /  حسرت  و  رنجِ فــراوان  بود  و  بـس

یـــار ما  را  از  جـدایی  غم  نـــبـود  /  در غـم-اش مجنـون و عاشق کـم نـبود

بـــر سـر پیمــانِ خود محـکم نــبـود  /  سهــــمِ مـن از عشق جــــز ماتـم نبود

با  من دیوانه  پیمان  سـاده  بــست  /  ساده هـم آن عهد-و-پیمان را شکست

بی‌خبــر  پیمــانِ یــاری  را  گسست  /  این خبر، نــــاگـاه، پُشت-ام را شکست

آن کبــوتــر، عـاقـبت، از بند رَست  /  رفت و بـا دلـــدارِ دیـــگر عهـــد بست

بـا که گویـم او کـه همخونِ من است  /  خصمِ جـــان و تــشنــه‌یِ خـونِ من است

بختِ بد بین، وصلِ او قسمت نشد  /  این  گـدا  مشمولِ آن  رحمت  نـــشد

آن طل‍ا حاصل به این قیمت نشد!

عاشقان  را  خوش‌دلی  تقدیر  نیست  /  بــا  چنیــن  تقـــدیرِ  بـد،  تدبـــیر  نـیست

از غم-اش بـا دود-و-دم هم‌دم شــدم  /  بــاده‌نـــوشِ غـصّــه‌یِ او  من  شــــدم

مَست و مخمـور و خراب از غم شدم  /  ذرّه-ذرّه   آب   گشتـــم،   کــم   شــــدم

آخــر   آتــش   زد   دلِ   دیوانه   را  /  سوخت  بی‌پـــروا  پـــــرِ پـــروانه  را

عشق مــن، از مـن گذشتی، خوش گـذر  /  بعد  از  ایـن،  حتّـا  تو  اسـم-ام  را  نبــر

خــاطرات-ام را تـو بیـرون کُن ز ســر  /  دیــشب  از  کف  رفت،  فردا  را  نــگر

آخـر این یـک بـار از من بشـــنو پنــد  /  بـــر  من  و  بــر  روزگار-ام  دل  مبـند

عاشقی را دیـر فهمیـدی، چــه ســود؟  /  عشقِ دیرین  را  گسســته  تـــار-و-پود

گــرچـه  آبِ رفتـه  بـــازآیــد  به  رود  /  مـاهیِ  بــیچــــــاره  امّــــا  مُــرده  بـود

بعد از این  هم‌آشیــان-ات هرکس است  /  باش  با  او،  یــادِ  تو  مــا  را  بس  است