مَردم چون در سختی می‌افتد یا دچارِ شکست می‌شود، می‌پندارد همه‌یِ سختی‌ها از آنِ او'ست و تنها او با این سختی‌ها وناکامی‌ها دست-و-پنجه نرم می‌کند؛ چرا که از دشواری‌ها، شکست‌ها و دغدغه‌هایِ دیگران بی‌خبر است، تنها «خود» را می‌بیند و سختی‌هایِ «خود» را حسّ می‌کند.

  در شگفت ام از این انسان که در شادمانی و شادکامی چه‌گونه می‌پندارد همه‌یِ پیشامدهایِ ناگوار و دشواری‌ها از آنِ دیگران است و او دچار اشان نخاهد شد!

   خود را، در گاهِ سختی، بدبخت‌ترینِ مَردمان و، در گاهِ شادی، خوش‌بخت‌ترین اشان می‌داند!!

   اینک به خود آ … .