در درامدِ «دستورِ ترانویسی» به کاستی‌هایِ بزرگِ خطّ‌ِ فارسی، به ویژه در دنیایِ دیجیتال، اشاره شده است. امّا افزون بر همه‌یِ آن‌چه پیش‌تر گفته ام، کاستیِ بزرگ ای که در جست‌وجویِ واژگانِ فارسی گریبان‌گیرِ جویشگر می‌شود، وجودِ نویسه‌ها ای'ست که نمودِ نوشتاری ندارند، یا رویِ خطّ‌ِ زمینه جا نمی‌گیرند.

برایِ روشن‌ترشدنِ موضوع، می‌توانید از بخشِ جست‌وجویِ همین وب‌نوشت کمک بگیرید. اگر واژه‌یِ «چالش» را جست‌وجو کنید، صفحه‌ها ای از وب‌نوشت فهرست می‌شوند که این واژه، درست به همین شکل، بی‌کم‌وکاست، در آن‌ها وجود دارد. اکنون، اگر «چالشِ» (چالش + ِ) را جست‌وجو کنید، با صفحاتِ متفاوت ای روبه‌رو خاهید شد! زیروزبرهایِ پایانی، فاصله‌یِ صفر، کشیدگیِ حروف، همه و همه، فرآیندِ جست‌وجو را محدود می‌کنند.

تأکید بر ترانویسی از همین رو'ست، که یک واژه همواره شکل اش ثابت می‌ماند؛ حتّا اگر بخش ای از یک واژه‌یِ چندتکواژی (مشتق یا مرکّب) باشد. افزون بر این، با ترانویسی، جست‌وجویِ «گَرد» شما را به «گِرد» نمی‌رساند. همچنین، فاصله‌گذاری میانِ یک واژه با ضمیرهایِ جانشین، نشانه‌یِ اضافه، و نشانه‌یِ نکره – که در ترانویسی برایِ آسان‌تر-خاندنِ واژه‌ها بر آن تأکید شده – به شناساییِ بهترِ آن‌ها در جست‌وجوها نیز کمک می‌کند.