درست و نادرست را زبان‌هایِ دیگر برایِ ما تعیین نمی‌کنند. «یا» برایِ خطاب در فارسی به کار می‌رود – هرچند ریشه‌یِ عربی داشته باشد – مانندِ «یا خدا» یا «یا حضرتِ عبّاس»؛ «ابولفضل» (از أبو الفضلِ عربی) هم در فارسی یک نامِ خاصّ است، که هرگز در هیچ جمله ای به «ابَلفضل» (از أبا الفضلِ عربی) یا «ابِلفضل» (از أبي الفضلِ عربی) تغییر نمی‌کند؛ در نتیجه عبارتِ «یا ابولفضل» در فارسی کاملن درست و بی‌عیب است. 

اگر قرار باشد دستورزبانِ عربی را در فارسی پیاده کنیم، جمله‌یِ «کتاب را به ابولفضل دادم» هم نادرست است و باید به «کتاب را به ابِلفضل دادم» اصلاح شود! آن گاه، اگر فارسی را کنار بگذاریم و عربی صحبت کنیم، شایسته‌تر خاهد بود.

Dorost o nâdorost râ zabânhâ ye digar barâ ye mâ taëyin ne mi konand. “Yâ” barâ ye xetâb dar fârsi be kâr mi ravad – harcand riŝe ye arabi dâŝte bâŝad – mânand e “Yâ Xodâ” yâ “Yâ Hazrat e Abbâs”; “Abolfazl” (az ‘أبو الفضل’ e arabi) ham dar fârsi yek nâm e xâss ast, ke hargez dar hic jomle i be “Abalfazl” (az ‘أبا الفضل’ e arabi) yâ “Abelfazl” (az ‘أبي الفضل’ e arabi) taĝyir ne mi konad; dar natije, jomle ye “Yâ Abolfazl” dar fârsi kâmelan dorost o bieyb ast.

Agar qarâr bâŝad dasturzabân e arabi râ dar fârsi piyâde konim, jomle ye “Ketâb râ be Abolfazl dâdam” ham nâ dorost ast o bâyad be “Ketâb râ be Abelfazl dâdam” eslâh ŝavad! Ân gâh, agar fârsi râ kenâr be’gzârim o arabi sohbat konim, ŝâyestetar xâhad bud.