کاش در فارسی، شناسه‌یِ دوم‌شخصِ جمع با نشانه‌یِ فعل‌ساز (-ید) یکی نبود، تا سوم‌شخصِ مفردِ گذشته‌یِ استمراری با دوم‌شخصِ جمعِ حالِ استمراری یکسان نمی‌شد؛ یعنی برایِ مثال، «[او دیروز] می‌خندید» با «[شما امروز] می‌خندید» تفاوتي داشت.

ساده هم بود! می‌شد شناسه‌یِ دوم‌شخصِ جمع «-یت» می‌بود؛ آن گاه، «[او دیروز] می‌خندید» با «[شما امروز] می‌خندیت» تفاوت داشت. چنان که، امروزه در گفتار، در گویشِ تهرانی، این شناسه اغلب به شکلِ «-ین» واگو می‌شود: «می‌خندین».

Kâŝ dar Fârsi, ŝenâse ye dovomŝaxs e jamɛ bâ neŝâne ye feɛlsâz (-id) yeki na bud, tâ sevomŝaxs e mofrad e gozaŝte ye estemrâri bâ dovomŝaxs e jamɛ e hâl e estemrâri yeksân ne mi ŝod; yaɛni barâ ye mesâl [u diruz] mi xandid bâ [ŝomâ emruz] mi xandid tafâvot i dâŝt.

Sâde ham bud! Mi ŝod ŝenâse ye dovomŝaxs e jamɛ “-it” mi bud; ân gâh, [u diruz] mi xandid bâ [ŝomâ emruz] mi xandit tafâvot dâŝt. Conân ke, emruze dar goftâr, dar guyeŝ e Tehrâni, in ŝenâse aĝlab be ŝekl e “-in” vâgu mi ŝavad: mi xandin.