فرقِ اساسیِ زبان‌هایِ باز و زبان‌هایِ بسته را می‌‌توان در این فرمول خلاصه کرد که زبان‌هایِ بسته کم-و-بیش در چارچوبِ محدودیّت‌هایِ طبیعی و تاریخیِ خود، در زیستِ ناخودآگاهِ خود، در ترس از دگرگونی، فرو مانده اند، حال آن که زبان‌هایِ باز با برداشتنِ مرزهایِ محدودیّت‌هایِ طبیعی و فرهنگی و تاریخیِ خود، با نگرشِ انقلابیِ تازه‌یي، با یاریِ علوم و تکنولوژیِ زبانی، راهِ توسعه‌یِ خود را گشوده اند.

داریوش آشوری، زبانِ باز، نشرِ مرکز، تهران، چاپِ دوم، آبانِ ۸۷، ص ۲۷.

Farq e asâsi ye zabânhâ ye bâz va zabânhâ ye baste râ mi tavân dar in formul xolâse kard, ke zabânhâ ye baste, kamobiŝ, dar cârcub e mahdudiyyathâ ye tabii yo târixi ye xod, dar zist e nâxodâgâh e xod, dar tars az degarguni foru mânde and, hâl ân ke zabânhâ ye bâz bâ bardâŝtan e marzhâ ye mahdudiyyathâ ye tabii yo farhangi yo târixi ye xod, bâ negareŝ e enqelâbi ye tâze i, bâ yâri ye olum o teknoloĵi ye zabâni, râh e towsee ye xod râ goŝude and.

Dâryuŝ e Âŝuri, Zabân e Bâz, Naŝr e Markaz, Tehrân, Câp e 2om, Âbân e ’87, s 27.