امروز به کاستی‌هایِ روشِ نگارش-ام می‌اندیشیدم:

     پس، بر آن شدم در آن تغییراتِ اندکي بدهم:

۱. جایگزینیِ نشانه‌یِ اضافه با «ه» جدا از واژه و چسباندنِ «ی»ِ میانجی به آن:

اسب ه سواری، در ه خانه یه ما، دانش‌آموزان ه کلاس ه دوم ه دبیرستان‌ها یه سراسر ه کشور؛

۲. جایگزینیِ نشانه‌یِ ناشناسی با «ی» جدا از واژه و چسباندنِ «ی»ِ میانجی به آن:

کتاب ی نوشتم، مرد ی آمد، صدا یی برخاست، خانه یی ساخت، یک ی از آن‌ها؛

۳. نیم‌فاصله‌دار نوشتنِ ضمیرهایِ جانشین و نمایشِ حرکتِ الف برایِ جلوگیری از اشتباه شدن با /آ/:

خانه‌ام، کاراَت، سازاَش، یاداِمان، داس‌اتان، زندگی‌اشان؛

پای‌ام، موی‌ات، جای‌اش، خانه‌ی‌امان، موهای‌اتان، کتاب‌های‌اشان؛

پا'م، مو'ت، جا'ش، خانه'مان، موها'تان، کتاب‌ها'شان.

پی‌نوشت:
      نمی‌دانم تغییر ی را که به سرعت ه باد صورت می‌گیرد، می‌توان جزئی دانست یا نه؛ به سخن ی دیگر، به صِرف ه این که محدوده و دامنه یه تغییر کم است، می‌توان آن را جزئی خاند یا سرعت ه دگرگونی را نیز باید در آن اثر داد؟
     گمان نمی‌کردم اندیشه یی که پیش از در میان گذاشتن‌اش با دیگران تغییر می‌کند، این چنین آزاردهنده باشد. این نشان ه آشفتگی نیست؟