پالایشِ زبانی، پیش از ترانویسی
یک ای از اشکالهایِ وارد به فارسینویسی با خطِّ لاتینی، همسانیِ واژگانِ عربی'ست، که در خطِّ کنونی با حروفِ همآوا از هم باز شناخته میشوند. از دیدِ من، امّا، این یک برتری'ست؛ چرا که ناخودآگاه ما را به سمتِ پالایشِ زبانی میبرد. برایِ مثال، با وجودِ «ستایش» و «روشنی»، چه نیاز ای به «ثنا» و «سنا» هست؟! یا در عبارتِ «خداوندِ حلیم»، روشن است که غذایِ هلیم منظور نیست، هرچند که واژهیِ فارسیِ «بردبار» جا ای برایِ شک نمیگذارد! گذشته از این، وجودِ دو یا چند معنایِ متفاوت برایِ یک واژه، در زبانِ فارسی کمیاب نیست؛ «شیر، یخچال، گیلاس، کاری»۱ مثالها ای از این دست اند.
| Yek i az eŝkâlhâ ye vâred be fârsinevisi bâ xatt e lâtini, hamsâni ye vâĵegân e arabi’st, ke dar xatt e konuni bâ horuf e hamâvâ az ham bâz ŝenâxte mi ŝavand. Az did e man, ammâ, in yek bartari’st; cerâ ke nâxodâgâh mâ râ be samt e pâlâyeŝ e zabâni mi barad. Barâ ye mesâl, bâ vojud e “setâyeŝ” o “rowŝani”, ce niyâz i be “ثنا” va “سنا” /sanâ/ hast?! Yâ dar ebârat e “xodâvand e halim”, rowŝan ast ke ĝazâ ye halim manzur nist, harcand ke vâĵe ye fârsi ye “bordbâr” jâ i barâ ye ŝakk ne mi gozârad! Gozaŝte az in, vojud e do yâ cand maɛnâ ye motafâvet barâ ye yek vâĵe, dar zabân e fârsi kamyâb nist; “ŝir, yaxcâl, gilâs, kâri”1 mesâlhâ i az in dast and.
|
