در زبانِ پهلوی واژه‌هایِ بسیاري هست که حرفِ نخستین اشان ساکن است؛ مانندِ fratum (نخستین)، gristan (گریستن)، dro:ĝ (دروغ).

واژه‌هایي نیز که با «خو» آغاز می‌شوند، همین حالت را دارند؛ یعنی «خ» در آن‌ها ساکن بوده و «و» حرکت دارد. در واگویه‌یِ این واژگان، به علّتِ وضعیتِ دهان پس از اِدایِ حرفِ «خ»، «و» کمي حالتِ ضمّ‍ه می‌گیرد و سپس به حرکتِ پس از خود باز می‌گردد (عدول می‌کند). از این رو، آن را معدوله نامیده اند.

Dar zabân e Pahlavi, vâĵehâ ye besyâr i hast, ke harf e noxostin eŝân sâken ast, mânand e fratum (noxostin), gristan (geristan), dro:ĝ (doruĝ).

Vâĵehâ i niz ke bâ xv âĝâz mi ŝavand hamin hâlat râ dârand; yaëni, x dar ânhâ sâken bude va v harakat dârad. Dar vâgui ye in vâĵegân, be ellat e vazíyyat e dahân pas az adâ ye harf e x, v kam i hâlat e /o/ mi girad, va sepas be harakat e pas az xod bâz mi gardad (odul mi konad). Az in ru, ân râ maëdule nâmide and.