امروزه در واژه‌سازیِ علمی تمایلِ بسیاري برایِ واژه‌سازی‌هایِ یکدست دیده می‌شود که، هرچند خوب و درخور می‌نماید، باعثِ کاربردِ نادرستِ امکاناتِ فارسی می‌شود. این بی‌دقّتی یا بی‌توجّهی، از دیدِ من، ناشی از کم‌فارسی‌دانیِ مترجمانِ ما'ست. برایِ نمونه اگر چند واژه مانندِ فرسایش و یونش با پس‌وندِ «-ِش» ساخته شود، ناگهان با دسته‌یِ بزرگي از واژگان روبه‌رو می‌شویم که با این پس‌وند ساخته شده اند و در آن میان حتا «گرمایش و جدایش» نیز به چشم می‌خورد؛ غافل از این که این پس‌وند با ستاکِ حالِ فعل به کار می‌رود و برایِ واژه‌سازی از اسم و صفت (گرما، جدا) راه‌هایِ بی‌شمارِ دیگري پیشِ رویِ ما'ست.

Emruze dar vâĵesâzi ye elmi tamâyol e besyâr i barâ ye vâĵesâzihâ ye yekdast dide mi ŝavad ke, harcand xub o darxor mi nemâyad, bâes e kârbord e nâdorost e emkânât e Fârsi mi ŝavad. In bideqqati yâ bitavajjohi, az did e man, nâŝi az kam-Fârsi-dâni ye motarjemân e mâ’st. Barâ ye nemune agar cand vâĵe mânand e “farsâyeŝ” o “yoneŝ” bâ pasvand e “-eŝ” sâxte ŝavad, nâgahân bâ daste ye bozorg i az vâĵegân ruberu mi ŝavim ke bâ in pasvand sâxte ŝode and va dar ân miyân hattâ “garmâyeŝ” o “jodâyeŝ” niz be caŝm mi xorad; ĝâfel az in ke in pasvand bâ setâk e mozâreë e feël be kâr mi ravad va barâ ye vâĵesâzi az esm o sefat (garma, jodâ) râhhâ ye porŝomâr e digar i piŝ e ru ye mâ’st.