[واپسین ویرایش: شنبۀ ۲۳-۸-۱۳۸۸]

   دلیل و ضرورت ء أین همۀ تغییر را نمی‌دانم. اَصلن نمی‌دانم چرا باید أین همۀ بحث و حرف-ؤ-حدیث دربارۀی ء خطّ ء نوشتاری اْمان داشتۀ باشیم. بی‌شکّ مشکل‌ئ هست کۀ ما را چنین بی‌تاب کردۀ اَست! هر کس بۀ گونۀیئ در پی ء چارۀ اَست تا أین همۀ مشکل در خاندن، نوشتن و آموزش ء خطّ ء فارسی نداشتۀ باشیم. کار ء ما بۀ جایئ رسیدۀ اَست کۀ هر کس و ناکس‌ئ، همچؤن من، بۀ خؤد اِجازۀ می‌دهد در أین بارۀ نظر دهد، بگوید و بنویسد.

   باری، من نیز پس اَز اَندیشیدنهای ء بسیار و سبک-سنگین کردن ء روشهای ء اِفراطی و تفریطی ء گوناگون – اَز تغییر ء بنیادین ء خطّ بۀ خطّ ء ل‍اتین گرفتۀ تا نوشتن بۀ سبک ء پهلوی – بۀ أین نتیجۀ رسیدم تا قانونهایئ اِستثنا-ناپذیر برای ء خطّ ء فارسی در نظر بگیرم و، پیش اَز همۀ، خؤد اَز آنها پیروی کنم.

   اَز أین رو، پس اَز أین، متنهای اَم را در أین وبل‍اگ با رعایت ء اُصول ء زیر می‌نویسم: