همه‌یِ ما اصطلاحِ «گناه دارد» را بارها و بارها، هم شنیده، و هم برایِ بازداشتنِ کسي از انجامِ کاري به کار برده ایم. نمونه اش:

این کار را نکن، گناه دارد.

امّا شاید کم‌تر کسي به این نکته توجّه کرده باشد، که «دارد» در این اصطلاح به «کار» بر می‌گردد، نه «شخص»ي که کار در موردِ او انجام می‌شود. از این رو، برایِ نمونه، می‌گوییم:

دل ام نمی‌آید با تو این‌گونه رفتار کنم، چون گناه داری!

من و تو نیستیم که گناه داریم، «آن کار» یا «آن رفتار» است که نادرست است و گناه دارد. آخر، گناهِ تو به رفتارِ من چه ربطي دارد!؟

پس:

دل ام نمی‌آید با تو این‌گونه رفتار کنم، چون گناه دارد (یعنی، این رفتارِ من گناه است).

این اصطلاح با «است» نیز به کار می‌رود؛ چه بسا درست‌تر هم هست:

دل ام نمی‌آید با تو این‌گونه رفتار کنم، چون گناه است.

Hame ye mâ estelâh e “gonâh dârad” râ bârhâ vo bârhâ, ham ŝenide, va ham barâ ye bâzdâŝtan e kas i, az anjam e kâr i, be kâr borde im. Nemune aŝ:

In kâr râ na kon, gonâh dârad.

Ammâ ŝâyad kamtar kas i be in nokte tavajjoh karde bâŝad, ke “dârad” dar in estelâh be “kâr” bar mi gardad, na “ŝaxs” i ke kâr dar mowred e u anjâm mi ŝavad. Az in ru, barâ ye nemune, mi guim:

Del am ne mi âyad bâ to ingune raftâr konam, con gonâh dâri!

Man o to nistim ke gonâh dârim, “ân kâr” yâ “ân raftâr” ast ke nâdorost ast o gonâh dârad. Âxer, gonâh e to be raftâr e man ce rabt i dârad!?

Pas:

Del am ne mi âyad bâ to ingune raftâr konam, con gonâh dârad (yaëni, in raftâr e man gonâh ast).

In estelâh bâ “ast” niz be kâr mi ravad; ce basâ dorosttar ham hast:

Del am ne mi âyad bâ to ingune raftâr konam, con gonâh ast.